Bir zamanlar, büyük ve güçlü  bir ülkeyi yöneten kralının 4 eşi varmış.
Kral en çok  dördüncü eşini severmiş, bir dediğini iki etmez,
her şeyin en güzelini en iyisini ona  verirmiş.

Kral üçüncü eşini de çok  severmiş. Bu güzelliğin bir gün kendisini
terk edebileceğinden korktuğu için, onu çok kıskanır, üzerine titrermiş.

İkinci eşini de  severmiş kral. Kendisine karşı her zaman iyi ve sabırlı
davranan eşi, kralın ne zaman bir derdi olsa daima  onun yanında bulunur
sorunun çözümünde ona destek  verirmiş.

Kraliçe olan birinci eşiymiş kralın. Onu en çok seven, karşılık
beklemeden seven, sağlığına ve hükümranlığına en büyük
katkıyı sağlayan bu eşi olmasına rağmen, kral  birinci eşini sevmezmiş ve
onunla hiç  ilgilenmezmiş.

Bir gün kral ölümcül  bir hastalığa yakalanmış. Yakında öleceğini anladığı
ve öldükten sonra yapayanlız kalmaktan çok korktuğu için,eşlerinden
hangisin ölüm yalnızlığını kendisi ile  paylaşmak isteyebileceğini
öğrenmek istemiş.

En çok sevdiği dördüncü  eşine ölüm yolculuğunda kendine eşlik
etmek ister mi  diye sorduğunda aldığı yanıt kalbine bıçak gibi
saplanan kısa ve net  "mümkün değil"  olmuş...
Hayatım boyunca seni  sevdim. Sen benimle birlikte ölmeyi
kabul eder misin  sorusuna üçüncü eşi de "hayır, hayat çok güzel..
Sen ölünce ben yeniden evleneceğim" diye yanıt vermiş.
Kral bir  kez daha yıkılmış. Her sorunumda her zaman yanımda olan
bana yardım eden sendin, bu sorunumda da bana yardımcı olur musun
talebine karşı ikinci eşinden; "bu sorunun için hiç bir şey yapamam,
olsa olsa  sana mezarına kadar eşlik eder, güzel bir cenaze töreni
yaptırır ve yasını tutarım" karşılığını  almış.

Büyük bir hayal kırıklığı  yaşamakta olan kral birinci eşinin sesi ile
irkilmiş. "nereye gidersen git seninle olurum, seni  takip ederim..."
Ah diye inlemiş kral; "keşke bir şansım daha  olsaydı..."

Yaşamda hepimiz 4  eşliyiz aslında. Dördüncü eşimiz vücudumuz.
Onun güzel görünmesi için ne kadar zaman, kaynak ve çaba
harcarsak harcayalım öldüğümüzde bizi terk  edecektir.
Üçüncü eşimiz sahip  olduğumuz servetimiz ve statümüzdür..
Ölür ölmez başkalarına yar olacaktır.
İkinci  eş, ailemiz ve dostlarımızdır. Tüm sorunlarımızı paylaştığımız
bu kişilerin en son yapabilecekleri şey bu dünyadan gözleri yaşlı
bizi uğurlamak  olacaktır.
Birinci eş ise ruhumuzdur. Bizimle gelir...

Unutmayın;
Yediklerimiz değil,  hazmettiklerimiz bizi güçlü yapar.
Kazandıklarımız  değil, biriktirdiklerimiz bizi zengin yapar.
Okuduklarımız değil, hatırladıklarımız bizi bilgili  yapar.
Başkalarına verdiğimiz  öğütler değil, bizzat uyguladıklarımız bizi insan yapar.